 |
||||
 |
||||
 |
||||
 |
||||
|
Declamatie geschreven en voorgedragen door de heer
Pierre Huyskens bij de onthulling van de
herdenkingsplaquette van 2-13 R.I. op 2 september 1991 |
||||
|
DE CODE DIE ONS HEILIG IS
Twee Dertien R.I. - weet Limburg zélf nog wel waar dat voor staat en wat in die twee cijfers, die twee letters Aan mankracht, moed en Odyssee verborgen gaat.
Twee Dertien R. 1. - de code die ons heilig is, dat epos dat alleen nog maar in ons geheugen veilig is - is dat nog actueel? Verkoopbaar Aan de buitenwacht?
Heerst langs de brede stroom der Maas, in 't bronsgroen eikenhout, nog altijd de verbeeldingskracht, die ons als zonen van 't Limburgs land, als OVW'ers toen, met idealen meer bewapend dan met patronen en geweer, nu nog verplaatsen kan ver over zee, naar de andere kant van 't Koninkrijk, waar - meenden wij - een roeping lag voor Koningin en Vaderland?
Als die verbeeldingskracht hier'langs der beekjes boord' ontbreekt, dan blijft het toch een waar verhaal, dat wij destijds vrijwillig gingen, om eerst in Amerikaans tenue het nazi-monster te bedwingen. Wij trokken toen, al vroeg bevrijd en tot bevrijden uitgedaagd, met blakend temperament de Oostgrens over, hier langs deze weg, voorbij dit Indië-monument.
Hier staan wij nu bij onze doden de namen van die vijfentwintig man die mét ons Aan die Odyssee begonnen; mét ons, van Niederkruchten uit en via Engeland, in weken zwalken als haringen in de ongeriefelijke registertonnen van een Britse boot en toen een half jaar oerwoud op Malakka overwonnen, voordat wij eindelijk, vanaf de 'Valentijn', die varkensschuit, zicht kregen op het langverwachte doel die prachtige Javaanse horizonnen.
Zo is het toch gegaan? Zo is toch met Twee Dertien R.1. een stukje Limburg, een bataljon, dat brieste van vitale kracht, naar Midden Java en Semarang gebracht?
Werd de Gombel niet een Pietersberg wanneer de derde compagnie, die der Maastrichtenaren, daar 'laank en breid' op zië Mestreechs de wacht betrok? En als de vijfde compagnie kwam aangevaren met die van Sjaesberg, Nuujehage, met die van Ubach over Worms – gebeurde op die Gombel, op post Mijnstreek, toch altijd iets enorms? En werd hij niet een Kirchraotsjer Berg als die van Kirchrao zich daar nestelden met grensoverschrijdende woordenpracht? Werd dan door Hollanders, verbijsterd, niet Aan een buitenlandse troepenmacht gedacht?
Zo maakte Twee Dertien R.I. op vredige momenten Semarang tot een stad van puur Limburgse accenten. En wie van ons gewond werd of door ziekte geveld werd als oorlogsheld, in het hospitaal van Sint Elisabeth altijd ingebed in het echte Limburgse mededogen van de Maastrichtse 'zusters onder de bogen'.
Soekarno zelf heeft op het toppunt van zijn macht nog jaren van die rotswand kunnen lezen dat ’t Limburgse 'Circus Erdman' werd gevreesd met grote vreze.
Maar het is niet meer de trots op de verbleekte wapenfeiten die Twee Dertien R.I. op deze dag in zijn reunie-cultuur bezielt. Wij tellen liever ons verlies: de vrienden die ontzield, met lijf en naam, het Limburgs accent verbonden Aan kampongs, waar zij onverhoeds hun einde vonden: Mongoehardjo, Srondol Wetan en kampong Tembalan.
Het zijn voor Twee Dertien R.I. namen die nooit verdwijnen omdat zij, tot onze laatste man, zullen gelden als de reliekschrijnen van wie ons heilig zijn en die voor eeuwig in ons geheugen veilig zijn: de vrienden die rusten op Thjandi en die ons vandaag zo nabij zijn.
R.I.P. -- Requiescant in Pace.
|
||||
|
Volg ons
|
Stichting Nationaal Indië-monument 1945-1962 Postbus 1302 6040 KH ROERMOND Mobiel: 06 55 32 83 06 e-mail: secretariaat |
© NIM |
||
